W skrócie: Brahmi (Bacopa monnieri) to gorzkie, chłodzące zioło pełzające, które klasyczna Ajurweda zalicza do grupy Medhya, czyli do niewielkiego zbioru roślin gromadzonych przez tradycję pod pojęciem Medha.
Pod nazwą Brahmi występują dwie różne rośliny
Warto najpierw ustalić, którą z nich się otrzymuje. W części tradycji regionalnych nazwa Brahmi przysługuje roślinie Bacopa monnieri, niskiej roślinie pełzającej o drobnych, mięsistych liściach, rosnącej na podmokłym gruncie. Gdzie indziej tą samą nazwą określa się Centella asiatica, znaną w Europie jako Gotu Kola, a w Ajurwedzie jako Mandukaparni. Botanicznie obie rośliny nie są ze sobą spokrewnione, różnią się smakiem, a tradycja stosuje je odmiennie.
Żadna z nich nie zastępuje drugiej. Jeżeli na etykiecie widnieje wyłącznie słowo „Brahmi”, bez łacińskiej nazwy dwuczłonowej, nie sposób stwierdzić, która roślina znajduje się w słoiku. Tam, gdzie Art of Vedas pisze Brahmi, mowa o Bacopa monnieri. Przy porównywaniu produktów w pierwszej kolejności należy czytać nazwę łacińską, a dopiero w drugiej treści marketingowe.
Co Ajurweda rozumie przez zioło Medhya
Medha w ujęciu klasycznym oznacza zdolność zapamiętywania i pojmowania. Zioła określane jako Medhya to te, które tradycja odnosi do tej właśnie zdolności, a nie do tkanek ciała. Klasyczna materia medica jest obszerna, a grupa Medhya stanowi w niej część niewielką.
Charaka Samhita wymienia pod nagłówkiem Medhya Rasayana cztery zioła: Mandukaparni, Yashtimadhu, Guduchi oraz Shankhapushpi. Pierwsze z nich to Centella asiatica, czyli opisana wyżej druga roślina, zatem Bacopa monnieri nie należy do czwórki Charaki. Do grupy Medhya zaliczyły ją późniejsze kompendia i to w nich stała się rośliną, którą dziś najczęściej rozumie się pod nazwą Brahmi. Rasayana nie jest czymś, co przyjmuje się przez jedno popołudnie: praktyka klasyczna zakłada równomierne stosowanie przez tygodnie lub miesiące, wraz z regularnym snem i regularnymi posiłkami. Zioła nigdy nie pojmowano w oderwaniu od otaczającego je trybu życia.
Gorzkie i chłodzące: właściwości klasyczne
Brahmi opisuje się jako Tikta (gorzkie) w smaku i Shita (chłodzące) w mocy działania. W języku trzech Dosha (zasad czynnościowych Vata, Pitta i Kapha) zioło gorzkie i chłodzące jest klasycznie odpowiednie dla osób, u których przeważają Pitta i Kapha.
Praktyczny wniosek jest raczej wskazówką niż ostrzeżeniem. Substancje gorzkie i chłodzące są zarazem lekkie i nieco wysuszające, czyli przeciwne temu, co tradycyjnie przypisuje się Vata. Jeżeli Prakriti (typ konstytucjonalny) danej osoby skłania się ku Vata albo jeżeli ktoś z natury odczuwa chłód i suchość, sam proszek może odpowiadać jej mniej niż to samo zioło podane w ghee lub w oleju. Nie jest to wada zioła: właśnie dlatego tradycja wypracowała kilka jego preparatów.
Cztery klasyczne postacie i przeznaczenie każdej z nich
Churnam, czysty proszek
Brahmi w proszku to wysuszone nadziemne części rośliny sprowadzone do postaci Churnam (drobny proszek). Jest rzeczywiście gorzkie, co stanowi część jego charakteru. Zwykle przyjmuje się je w niewielkiej ilości rozmieszanej w ciepłej wodzie albo zmieszanej z odrobiną ghee, które łagodzi smak. Proszek odpowiada osobom, które chcą samodzielnie panować nad ilością i którym smak nie przeszkadza.
Kapsułki, to samo zioło bez smaku
Brahmi w kapsułkach zawiera to samo zioło w odmierzonej ilości. Tradycja nie przyznaje żadnej z tych postaci pierwszeństwa. Kapsułka istnieje dlatego, że gorzki proszek przyjmowany dwa razy dziennie to nawyk, z którego łatwo zrezygnować, a Rasayana opiera się na ciągłości. Jeżeli przeszkodą jest właśnie regularność, kapsułka jest wyborem rozsądnym.
Ghritham, zioło niesione przez ghee
Brahmi Ghritham to Brahmi przetworzone w ghee w toku długiego, powolnego gotowania, tak aby rozpuszczalne w tłuszczu składniki rośliny przeszły do nośnika. Ajurweda darzy ghee szczególnym uznaniem jako nośnik preparatów Medhya, a Ghritham jest zarazem postacią najlepiej odpowiadającą osobom o Prakriti typu Vata, ponieważ natłuszczająca natura ghee równoważy suchość gorzkiego zioła. Przyjmuje się je w niewielkich ilościach, tradycyjnie rano na czczo. Tej klasie preparatów poświęcamy więcej miejsca w przewodniku o tym, gdzie kupić Ghritham w Europie.
Thailam, olej na głowę
Brahmi Thailam to olej ziołowy (Thailam) do użytku zewnętrznego, stosowany przede wszystkim na skórę głowy. Shiro Abhyanga, czyli olejowanie głowy w ramach szerszej praktyki Abhyanga (ajurwedyjski masaż olejowy), należy do zwykłego porządku dnia: niewielką ilość oleju wciera się w skórę głowy opuszkami palców, pozostawia na dwadzieścia minut lub dłużej, a następnie zmywa. Lekkie podgrzanie oleju ułatwia jego rozprowadzenie i czyni je znacznie przyjemniejszym. Dla osób, które olejują głowę wieczorem, chłodząca natura Brahmi jest klasycznym powodem, dla którego wybiera się ten Thailam zamiast rozgrzewającego.
Miejsce Brahmi w rytmie dnia
Dinacharya (klasyczny porządek dnia) to miejsce, w którym Ajurweda umieszcza zioło tego rodzaju. W praktyce oznacza to zwykle jedną postać wewnętrzną przyjmowaną o stałej porze oraz olej stosowany na głowę raz lub dwa razy w tygodniu, a nie codziennie.
Dwa nawyki temu przeczą: przyjmowanie dużej ilości przez czas krótki, podczas gdy tradycja zaleca ilość umiarkowaną przez czas długi, oraz stosowanie zioła zamiast praktyki, a nie obok niej. Teksty klasyczne zakładają, że osoba przyjmująca zioło Medhya siada także w ciszy i zachowuje regularne pory dnia. Jeżeli jest to dla kogoś nowe, nasz przewodnik po jodze i Ajurwedzie opisuje, jak obie dyscypliny miały się wzajemnie uzupełniać.
Kiedy Brahmi może nie być właściwym ziołem
Ajurweda nie zakłada, że jedno zioło odpowiada wszystkim, a zioło dobrane wbrew własnym właściwościom rozczaruje niezależnie od tego, jak dobre jest samo w sobie. Jeżeli ktoś odczuwa raczej chłód i wyczerpanie niż rozgrzanie i pobudzenie, gorzkie zioło chłodzące może nie być tym, czego domaga się jego konstytucja. Tradycyjnym kierunkiem jest w takim wypadku zioło rozgrzewające i wzmacniające, a nasz przewodnik po Bala opisuje właśnie tę grupę.
Wewnętrzne postacie Brahmi są suplementami diety, a Thailam jest olejem do użytku zewnętrznego. Żadne z nich nie zastępuje porady lekarskiej. Osoby w ciąży lub karmiące piersią, przyjmujące leki na receptę oraz opiekujące się dzieckiem powinny przed rozpoczęciem stosowania jakiegokolwiek zioła porozmawiać z lekarzem lub z wykwalifikowanym specjalistą Ajurwedy. Jest to zwykła ostrożność, a nie szczególne zastrzeżenie wobec tej rośliny.
Jak ocenić to, co się kupuje
- Nazwa łacińska. Na etykiecie powinna widnieć Bacopa monnieri. Jej brak jest najwyraźniejszym sygnałem, aby poszukać gdzie indziej.
- Całe zioło czy ekstrakt. Preparaty klasyczne wykorzystują całą wysuszoną roślinę. Ekstrakt standaryzowany to postać nowoczesna, której teksty klasyczne nie opisują.
- Smak i barwa. Proszek Brahmi jest wyraźnie gorzki i ma matową, szarozieloną barwę. Proszek o znikomym smaku warto poddać w wątpliwość, podobnie jak proszek jaskrawozielony.
Najczęstsze pytania o Brahmi
Czy Brahmi to to samo co Gotu Kola?
Nie. Gotu Kola to Centella asiatica, w Ajurwedzie nazywana Mandukaparni, a w postaci całej rośliny obie łatwo odróżnić: Centella ma okrągłe, wachlarzowate liście osadzone na długich ogonkach, natomiast Bacopa drobne, grube i tępo zakończone liście przylegające do pełzającej łodygi. W postaci proszku jedynie nazwa łacińska wskazuje, z którą rośliną ma się do czynienia.
Czy Thailam można stosować samodzielnie?
Tak. Olejowanie głowy jest w ramach Dinacharya praktyką samą w sobie i nic w tradycji nie wymaga łączenia oleju zewnętrznego z postacią wewnętrzną. Rozpoczęcie od oleju jest rozsądne, jeżeli zniechęca właśnie gorycz, a postać wewnętrzna może dołączyć później.
Jak długo zwykle stosuje się Brahmi?
Jako Rasayana przyjmuje się je cyklami, a nie doraźnie. Cykl tradycyjny trwa tygodnie lub miesiące, po czym następuje przerwa, która jest częścią schematu, a nie jego zakłóceniem. Przyjmowanie przez trzy dni i zaprzestanie wykracza poza sposób, w jaki korzysta z niego tradycja.
Czy Brahmi można stosować razem z Ashwagandha?
Oba zioła bywają stosowane w tym samym okresie, a wybiera się je ze względu na właściwości przeciwstawne: Ashwagandha jest rozgrzewająca i uziemiająca, tam gdzie Brahmi jest chłodzące i lekkie. Ta komplementarność jest w klasycznym układaniu receptur zamierzona. Przy łączeniu ziół warto poprosić specjalistę o spojrzenie na całość, w tym na Prakriti oraz porę roku.